Dit is mijn weblog. Hier plaats ik berichtjes, nieuwtjes, meningen en artikelen of columns. Heeft u vragen en of reacties stuur me dan even een mailtje.

woensdag, februari 15, 2006
Kinderboekenjuryfeest


De aftrap van De Nederlandse Kinderjury 2006 werd gevierd op 15 februari met een groot feest in de Amsterdam ArenA: het Kinderboekenjuryfeest! Op dit megafeest waren duizenden feest- en leesbeesten aanwezig. Hieronder kun je lezen wat er die dag allemaal gebeurde.
De dag begon met workshops waar ruim 200 kinderen aan deelnamen. Deze kinderen van verschillende basisscholen kregen twee workshops: 1 van een schrijver en 1 van een sporter. De workshops gingen over oordeelvorming, want hier draait de Kinderjury immers om.

De schrijvers Francine Oomen, Paul van Loon, Erna Sassen en Hans en Monique Hagen gaven een workshop over hoe je boeken moet beoordelen. Waar kun je zoal op letten als je een boek leest en hoe bepaal je nu welk boek jij de beste vindt? Een uitgebreid verslag van deze workshops en van de tips die de schrijvers gaven, vind je onder Stemwijzer. Handig voor als je nog niet weet op welke boeken je moet stemmen.

De workshopleiders, v.l.n.r.: Francine Oomen, Monique Hagen, John van de Brom, Jan Siemerink, Bram Lomans, Erna Sassen, Aron Winter, Paul van Loon en Hans Hagen.




De sportieve workshops werden gegeven door Aron Winter, Jan Siemerink, Bram Lomans en John van de Brom. Ook in hun workshop stond oordeelvorming centraal. In sport moet je namelijk ook vaak beoordelen en inschatten hoe je iets moet doen. Zo leerde tennisser Jan Siemerink de kinderen hoe ze de bal over een net kunnen slaan. Hierbij was inschatting erg belangrijk: sloegen ze de bal te hard en dus te ver weg, dan moesten ze 'm zelf ophalen!

Bron: www.kinderjury.nl

zaterdag, februari 11, 2006
Column : Tennis Totaal Krant

LAS VEGAS KID ANTI-NEDERLAND?

Ieder jaar weer heeft Rotterdam een prachtig deelnemersveld. Alle tennislegendes hebben minimaal een keer deelgenomen aan het ABNAMRO toernooi. Van Laver, Ashe en Borg tot McEnroe, Sampras en Federer. Het toernooi is dan ook perfect georganiseerd, er komt veel publiek op af, de prijzenpot is goed gevuld en het eten in de playerslounge is uitstekend. Redenen genoeg dus voor de tennisprofs om in te schrijven. En de enkeling die niet gelijk toehapt, is altijd nog over te halen met wat extra zakgeld.

Ik was dan ook verheugd om te lezen dat mijn leeftijdsgenoot, Andre Agassi, er in ieder geval nog een jaar aanplakt in het internationale tenniscircuit. Hij blijft toch een speler die overal veel toeschouwers lokt met zijn uitstraling, tennisspel en indrukwekkende palmares. Helaas moest hij tijdens de Masters in Sjanghai geblesseerd afzeggen en wat mij betreft was het toernooi daarmee in een klap gedevalueerd. Want ook Hewitt, Roddick, Safin en Nadal waren al niet aanwezig of fit. De overgeblevenen zoals Davydenko, Ljubicic en Gaudio zijn natuurlijk goeie tennissers. Maar ik kijk er niet graag naar. Laat staan een kaartje kopen. En dat laatste gaat de afgelopen jaren in Rotterdam voortreffelijk. De kaartverkoop breekt iedere keer weer het oude record. Vorig jaar kwamen er ruim 108.000 tennisliefhebbers door de poorten van Ahoy. Een record dat in mijn ogen alleen nog gebroken kan worden met het aantrekken van de enige wereldberoemde tennistopper die nog nooit in Ahoy zijn kunsten heeft vertoond: Andre Agassi.
Hoewel de flamboyante Amerikaan altijd de toernooien in zijn vaderland verkoos boven Rotterdam, neem ik aan dat toernooidirecteur Richard Krajicek er alles aan gedaan heeft om Agassi binnen te halen. Met uiteraard de alle voorhanden zijnde trucs heeft hij waarschijnlijk getracht hem te overtuigen, waarom hij dit jaar zou moeten komen spelen. Naast de eerder genoemde redenen is namelijk ook het hotel als verblijfplaats dik in orde, er is een McDonalds in de buurt en hij kan met zijn eigen vliegtuig landen op Zestienhoven. Maar toch blijft Kraai nul op zijn rekwest krijgen. Het niet eens worden over de hoeveelheid centen kan ook niet het probleem zijn. Agassi speelt namelijk niet voor het geld. Bovendien kan de zoon van een voormalig Iranees bokser daarin zwemmen als Dagobert Duck in zijn beste dagen. De Las Vegas Kid laat het, tot mijn ongenoegen, weer afweten.
Misschien moeten we zijn wegblijven wel in de persoonlijke sfeer zoeken. Zouden de onderlinge ontmoetingen tussen Krajicek en Agassi iets duidelijk maken? Valt er een rekening te vereffenen? Hebben ze ooit een akkefietje gehad? Je weet het niet. Even surfen op het internet. De onderlinge stand is 4-3 in het voordeel van de Amerikaan. En ook de laatste ontmoeting heeft de man met de karakteristieke korte pasjes gewonnen. Nee, dat zal het niet zijn. Nog verder terug in de tijd. In 1994 tijdens de Davis Cup ontmoeting tussen Nederland en Amerika op de Mullerpier in Rotterdam was Agassi niet van de partij. Jim Courier en Pete Sampras namen toen de enkelspelpartijen voor hun rekening. En ook op het grastoernooi van Rosmalen en Het Melkhuisje heeft de man van Steffi Graf nooit op de deelnemerslijst gestaan. Mmm...vreemd. Zou hij iets tegen Nederland hebben? Heeft zijn piloot Nederland niet in het navigatiesysteem staan? Of is het wat de boer niet kent, vreet-ie niet van toepassing hier? Ik blijf verder zoeken. En dan blijkt dat Andre Agassi ooit een keer in Nederland heeft gespeeld. In 1986 kwam hij als zestienjarig broekie naar het door Gies Pluim georganiseerde demonstratietoernooi in Ede. Pluim rammelde flink met de geldbuidel, maar de Gelderse gastvrijheid en gemoedelijkheid spraken de spelers ook wel aan zo vlak voor Roland Garros. Pluim zorgde er onder andere voor dat voor allen een doos Haagsche Hopjes (wat heeft dat met Ede te maken?) klaar stond op de hotelkamer. Desondanks heeft dit toernooi maar enkele jaren bestaan. De buidel raakte leeg. Agassi is sindsdien nooit meer teruggekeerd naar ons kikkerlandje. Kan iemand mij vertellen wat daar gebeurd is, dat Agassi heeft doen besluiten om Nederland voor goed de rug toe te keren?

J.S.

(Verschenen in Tennis Totaal Krant in februari 2006)

donderdag, februari 09, 2006
Column : Tennis Magazine

DUBBELSPEL CRUCIAAL IN DAVIS CUP.

Als zij op zaterdag de baan betraden, konden wij op de bank rustig achterover leunen. Jacco en Paul gingen ons hoogst waarschijnlijk weer een punt bezorgen in een Davis Cup ontmoeting. Hoewel dat slechts twee keer mis ging, hadden we met hen altijd een belangrijke troef in handen. Na afloop van het dubbelspel waren we zelden uitgeschakeld en moest de zondag de beslissing brengen. Een aantal keren was de buit op zaterdag zelfs al binnen. Heerlijk, niet? Maar als gouden generatie zijn we nooit verder geraakt dan de kwartfinale. Dus is de terechte vraag: is het dubbelspel echt cruciaal in de Davis Cup?

De eerste gedachte, dat het maar een van de vijf te verdelen punten oplevert, is een logische. Maar als je bedenkt dat er drie punten nodig zijn om te winnen, dan heeft winst in het dubbelspel duidelijk een belangrijk aandeel in de eindoverwinning. Elke dag een overwinning leidt naar de Davis Cup. Een ander belangrijk punt is dat een van de singelaars zich op vrijdag een eventuele misstap zou kunnen veroorloven. De dag erna zou dat door beide mannen gewoon weer weggepoetst worden. Bij een 1-1 stand zou winst dan voor wat ontspanning kunnen zorgen. De tegenstander moet namelijk op de laatste dag beide wedstrijden winnen om nog verder te spelen. En mentaal gezien is moeten moeilijker dan mogen. Bij een 0-2 stand zou winst in het dubbelspel voor een ommekeer kunnen zorgen. Zoals in een heroisch gevecht in Boekarest gebeurde tegen de Roemenen. We wonnen die onvergetelijke ontmoeting in 1997 uiteindelijk met 3-2.
Laten we ook even de feiten erbij pakken. Nederland speelt nu 15 jaar achtereen in de wereldgroep. Vanaf Mexico in 1991 tot en met Slowakije in 2005, zijn er precies dertig ontmoetingen gespeeld. Nederland won daarin twintig keer het dubbelspel en dat leidde dertien keer tot winst in de ontmoeting. Maar belangrijker om te zien is, dat als Nederland het dubbelspel verliest, er uiteindelijk maar drie keer werd gewonnen. Het Wonder van Val dHebron in 1993 tegen Spanje is daar een voorbeeld van.
Je kan dus rustig stellen, dat als Nederland het dubbelspel op zaterdag verliest, de kans klein is (10 procent) dat we doorgaan naar de volgende ronde. Als onze jongens dus ooit nog eens de Davis Cup willen winnen, moeten ze echt serieus met elkaar gaan dubbelen in het ATP circuit.

J.S.

(Verschenen in Tennis Magazine 1 in februari 2006)