Dit is mijn weblog. Hier plaats ik berichtjes, nieuwtjes, meningen en artikelen of columns. Heeft u vragen en of reacties stuur me dan even een mailtje.

zondag, juli 24, 2005
Column : D.O. Magazine

HET MOMENT VAN STOPPEN.

Het is voor iedere sporter onvermijdelijk. Het moment van stoppen met de actieve carriere. Alleen is de reden voor iedere sporter anders. De een stopt door een blessure of is lichamelijk op. De ander vanwege de tegenvallende prestaties. Ook zijn er sporters die het Spartaanse leven niet meer kunnen opbrengen. De zogenaamde mentale slijtage in de kop. Of de ijdeltuiten, die op hun hoogtepunt kunnen stoppen. Dat laatste zou ik nooit gekund hebben. Daarvoor hield ik simpelweg teveel van het spelletje. Ik geloof dan ook dat het een combinatie van factoren is, waarom de meeste sporters stoppen met datgene waar zij zo gek van zijn. Want het is namelijk moeilijk afstand doen van iets waarvan je houdt. Maar wanneer is het verstandig om te stoppen?
Tijdens de sportcarriere is er ook altijd een punt waarop de sporter gaat nadenken of die wel verder wil. Door het uitblijven van resultaten komen de gefrusteerde momenten van twijfel. Misschien ook de angst voor het zwarte gat en de wetenschap dat je hierna sowieso wat anders moet. Meestal biedt dan de onvoorwaardelijke liefde voor de sport uitkomst. Het geeft de noodzakelijke zet in de goede richting en de crisis wordt vooralsnog overwonnen.
Dit heb ik zelf ook ervaren. In mijn geval gelukkig niet door een blessure. Het nog niet klaar zijn met mijn carriere was, naast de tennisliefde, de voornaamste reden om door te gaan. Er moest nog meer inzitten dan dat er tot dusver was uitgekomen. Na die moeilijke periode presteerde ik op mijn best. Het heeft mijn tennisbestaan in ieder geval rijker gemaakt. Het laatste jaar dat ik prof was, heb ik maar zeven toernooien gespeeld. Ik kon het niet elke week meer opbrengen om al die toernooien af te lopen. Maar die enkelen die ik speelde stond ik wel voor de volle honderd procent op de baan. Ik kon voor mezelf waardig afscheid nemen.
Stel dat het anders was gegaan. Dat ik op dat crisismoment had besloten om te stoppen. Dan had ik een aardige tennisloopbaan gehad, maar dan had ik mijn laatste maanden als een gefrusteerde serve-volleyer mijn wedstrijdjes afgewerkt. U weet, het laatste beeld blijft altijd hangen en dat zou voor mij dan afbreuk aan mijn carriere hebben gedaan. En dat is iets wat je niet zou willen. Zeker voor de volgende ronde in de carrousel van het leven. Image is everything, nietwaar?
Al met al is het dus moeilijk aan te geven wanneer een sporter moet stoppen. Toch weet ik een ding wel zeker. Niet de media, de club, de trainer, de manager of familie bepaalt dat moment. Alleen het hart van de sporter zelf, voelt precies aan wanneer het tijd is voor wat anders.

J.S.

(Verschenen in Dutch open Magazine in juli 2005)