Dit is mijn weblog. Hier plaats ik berichtjes, nieuwtjes, meningen en artikelen of columns. Heeft u vragen en of reacties stuur me dan even een mailtje.

zondag, juni 19, 2005
Column : Tennis Totaal Krant

PEOPLES SUNDAY OP WIMBLEDON.

Vroeger ging men gewoon met de boot naar Engeland. Alleen de gefortuneerden konden zich het vliegtuig veroorloven. Dat moet toch een hele belevenis zijn geweest voor de gelukkigen. Iets waar al weken of zelfs maanden naar uitgekeken werd en zeker niet voor iedereen was weggelegd. Tegenwoordig zorgen de vijf luchthavens in en rond Londen en de vele vliegtuigmaatschappijen ervoor dat zowel zakenlieden als toeristen er tegen bodemprijzen eenvoudig geraken. Als men nu nog nooit met het vliegtuig naar Londen is gevlogen, wordt men vol ongeloof aangekeken. Ben jij wel van deze wereld? Ook de tijd vliegt dus.

Het is alweer vier jaar geleden dat ik mijn laatste Wimbledon heb gespeeld. Daar wil ik eigenlijk niet aan herinnerd worden, want de wedstrijd was er een om supersnel te vergeten.
De eerste keer dat ik aan het toernooi der toernooien deelnam was in 1990 in het kwalificatietoernooi. Op de grasbanen van Roehampton, waar nog steeds gespeeld wordt. Een park zonder enige uitstraling, twee lange rijen tennisbanen met hier en daar een grasspriet erop en als je servicevolley wil spelen, moet je eerst heuvel op om bij het net te geraken. Alleen de regen herinnert je eraan dat dit iets met Wimbledon te maken heeft. Ik moest daar dus mijn geluk beproeven, maar dat was in geen velden of wegen te bekennen. Ik kwam van een koude kermis thuis. Ik nam me voor dat ik volgend jaar rechtstreeks tot het hoofdtoernooi zou worden toegelaten. Dat dat een wereld van verschil was, behoefd geen toelichting. Op The All England Lawn Tennis and Croquet Club aan Church Road liggen de gazons er als biljartlakens bij. Het Center Court ademt tennis. De ellenlange rijen toeschouwers voor de antieke smeedijzeren toegangspoorten, de dure aardbeien met (slag)room, de groen/paarse kleurstelling op het gehele park en het bronzen beeld van de legendarische Fred Perry, die in een grasperk met bloemenborders nog steeds aanbeden wordt door de Engelsen, geven het een prachtig nostalgische sfeer. Dromen van Wimbledon. Het hoeft niet meer. Ik ga er spelen. Een nieuwe stap in mijn prille carriere.

Het beloofde meteen een bijzonder debuutjaar te worden. In de eerste ronde moest ik het opnemen tegen de toen nog Joegoslaaf Goran Prpic. De wedstrijd, die op dinsdag begon, verloor ik uiteindelijk op vrijdag. Niet omdat het 218-216 in de vijfde set werd, maar omdat de regen elke dag spelbreker was geweest. Nou gebeurt dat wel vaker en het hoort een beetje bij het toernooi. De wedstrijden worden dan een uur vroeger geprogrammeerd. De dubbels worden aangepast van best of five naar best of three. Je moet soms twee wedstrijden op een dag spelen. Maar aan een extra dag wordt bijna nooit gedacht. Sinds jaar en dag namelijk is de eerste zondag in het toernooi, Middle Sunday, een soort heilige rustdag. Min of meer afgedwongen door de niet onbemiddelde omwonenden, die graag een dag in de week niet in het drukke tenniscircus willen zitten. Die dag inzetten is onmogelijk. Maar nood breekt wet.
In de eerste zes dagen kon nog geen tien uur fatsoenlijk getennist worden. Veel wedstrijden moesten dus nog gespeeld worden. En ook de weersvooruitzichten waren niet hoopgevend. Zodoende besloten de oude, wijze mannen, dat voor het eerst in de historie de middelste zondag een speeldag werd. Het werd een unieke dag. De kaartjes, 11.000 voor het Center Court, 7.000 voor Court No.1 en ongeveer 5.000 groundpasses, werden tegen gereduceerde prijzen verkocht op basis van wie het eerst komt, het eerst maalt. Omdat nu iedereen een kans kreeg om een ticket te kopen, was het plotsklaps een publiek van minder traditionele aard. Je ziet ze vaak bij Davis Cup en schaatswedstrijden. Supporters die getooid met allerlei hoofddeksels de wave inzetten alsof het carnaval is. Maar de passie en hartstocht van de fans gleed van de tribunes zo het heilige gras op. De spelers gingen helemaal op in deze aparte sfeer. De organisatie had, tegen beter weten in, een uitstekende zet gedaan. Uiteindelijk kreeg deze memorabele dag de naam Peoples Sunday opgestempeld. Een zondag voor iedereen.
Ook in 1997 werd er op Middle Sunday een extra wedstrijddag ingelast. Ik weet nog goed dat door de regen in de eerste week op donderdag en vrijdag helemaal geen bal geslagen is op de grasbanen. En maar wachten op het park om alsjeblieft je wedstrijd te kunnen spelen. Nee, dan is Wimbledon een troosteloze bedoening om er te vertoeven. Ik verloor uiteindelijk op zaterdag mijn wedstrijd en heb Peoples Sunday gebruikt om snel terug naar huis te vliegen.
(Een terugreis per boot was voor mij geen optie).

In al die jaren dat het toernooi van Wimbledon gespeeld werd, zijn de zondagen in 1991 en 1997 tot nu toe de enige twee geweest, waarvoor de omwonenden van het toch wel chique plaatsje Wimbledon twee snipperdagen hebben moeten opnemen. En alleen zij klaagden hierover.

J.S.

(Verschenen in Tennis Totaal Krant in juni 2005)