Dit is mijn weblog. Hier plaats ik berichtjes, nieuwtjes, meningen en artikelen of columns. Heeft u vragen en of reacties stuur me dan even een mailtje.

maandag, oktober 04, 2004
Column : Tennis Totaal Krant

TENNIS EN DE OLYMPISCHE SPELEN.

De Olympische Spelen zijn alweer een tijdje achter de rug. U heeft waarschijnlijk net zo genoten als ik. Vooral van de sporten waar wij in de prijzen vielen of konden vallen. Ik betrap mezelf erop dat ik elke keer de laatste meters en seconden mee fiets, loop, spring, zwem, roei en zelfs hockey met onze oranjehelden. De teleurstelling is groot als het onverhoopt toch misgaat. Dat laat ik dan onbewust luidruchtig merken aan mijn omgeving. Maar als er goud, zilver of brons gewonnen wordt, ontstaat er een grijns van hier tot Athene op mijn gezicht. Soms met iets meer sympathie voor de ene sporter dan voor de andere, maar mijn hart kleurt immer oranje.

Zelf heb ik twee keer deelgenomen aan de Olympische Spelen. In Barcelona in 1992 en Atlanta in 1996 dacht ik dat meedoen belangrijker was dan winnen. Ik verloor dus beide keren in de eerste ronde. Maar de belevenissen daar zal ik nooit meer vergeten en dat maakt de Spelen voor mij zo uniek. Het live meemaken van de openingsceremonie, het verblijf in het olympisch dorp met alleen maar wereldtoppers, de bijzonder strenge bewaking, de ontmoeting met de legende Mohammed Ali, het ontbijt met president Clinton en zijn dochter Chelsea, het van nabij volgen van de andere Nederlandse sporters en natuurlijk (je zou het bijna vergeten) het spelen van het tennistoernooi. Toch zijn er genoeg tennissers die daar anders over denken. Het gaat volgens hen om de atletiek, met al haar diverse onderdelen, het turnen, het zwemmen en nog een handvol sporten. De rest van de sporten, waaronder dus tennis, zijn opvulling om het evenement commercieel aantrekkelijker te maken. Daarnaast vallen de Spelen altijd tussen Wimbledon en de US Open. Dus lastig in te plannen in het toch al overvolle programma. Bovendien zijn die toernooien historisch gezien van grotere waarde voor de tennisprofs dan de Spelen. Want wie herinnert zich nog wedstrijden om de gouden tennismedaille?
Tennis stond van 1896 tot 1924 (met toen een bronzen medaille in het gemengd dubbel voor Kea Bouwman en Henk Timmer) gewoon op het olympische programma. Na een lange onderbreking is de tennissport sinds 1988 (Seoul) weer van de partij. In Athene konden de spelers voor het eerst punten verdienen voor de wereldranglijst, waardoor er een ander argument voor de spelers om weg te blijven kwam te vervallen. De meeste toppers (op Agassi, Hewitt en Schalken na) speelden dus mee. Het winnen van olympisch goud voor je land blijft toch een aantrekkelijke gedachte. En dat brengt me gelijk op de affaire Sluiter. Volgens de ATP en ITF had Raemon zich via zijn positie op de wereldranglijst geplaatst voor het Olympisch toernooi. Alleen had hij niet voldaan aan de eisen (het behalen van de kwartfinale van een Grandslam of het winnen van een ATP-toernooi) van het NOCNSF. En dus mocht hij, tegen zijn zin in, niet meedoen. Gesteund door de ATP en ITF, die eigenlijk voor Raemon niets meer konden betekenen, werd vervolgens een brief gestuurd naar IOC-voorzitter Jacques Rogge met het verzoek om in het vervolg de regels aan te passen of anders worden er in 2008 in Peking geen punten meer toegekend voor de wereldranglijst. Dat zou betekenen dat meer toppers niet zullen deelnemen. Maar of het IOC daar van onder de indruk zal zijn, geloof ik niet. De toch al moeizame relatie tussen tennis en de OS blijft zo lekker doorkwakkelen.

Het toernooi zelf kende trouwens al gauw enkele verrassingen. Bij de dames werden bijvoorbeeld Elena Dementieva en Venus Williams vroegtijdig naar huis gestuurd en bij de heren werden zowel Roger Federer als Andy Roddick, de nummers 1 en 2 van de wereld, in de tweede ronde al uitgeschakeld door mindere goden. Roddick kon misschien als excuus opvoeren dat het Australische dameswaterpoloteam een beloning van 500 dollar had uitgeloofd voor het eerste meisje die stiekem een zoen aan Andy gaf. Volgens insiders is dit uiteindelijk door zijn te vroege uitschakeling niet gebeurd.
Het tennisgoud bij de dames werd gewonnen door Justine Henin, die in de finale de Francaise Amelie Mauresmo de baas was. Belgie dus een gouden plak dankzij het tennis. De bronzen medaille ging naar de Australische Alicia Molik, die de winnares van Roland Garros, Anastasia Myskina versloeg. Na de verloren halve finale tegen Henin kon Myskina zich niet meer opladen voor de derde plaats. Tja, alleen de eerste plaats telt.
Bij de heren pakte Nicolas Massu, door het verlies van de favorieten, de gouden kans op wereldwijde her- en erkenning met beide handen aan. Hoewel hij een psychologische oorlogsvoering en vijf sets nodig had om de Amerikaan Mardy Fish te verslaan, won hij voor Chili de felbegeerde olympische titel. Een dag eerder had hij al samen met zijn landgenoot Fernando Gonzalez, die als klap op de vuurpijl ook nog de bronzen plak veroverde in het enkelspel, het herendubbel gewonnen. Dat betekende de eerste gouden medaille, die ooit door Chili werd gehaald op een Olympische Spelen. Het heeft hem de status van volksheld gegeven in zijn geboorteland en daarmee heeft hij het stokje overgenomen van Marcelo Rios, de ex-nummer 1 van de wereld, die ooit misschien weer tennissend in het seniorencircuit zal opduiken. Over seniorencircuit gesproken.
De Alex Tennisclassics staat weer voor de deur. In Eindhoven moet ook ik weer 4 dagen achtereen laten zien wat ik waard ben. Momenteel zal dat niet zoveel zijn, want in vergelijking met die andere oudjes train ik veel te weinig. Daarom ben ik ook zo blij geweest met de afgelopen Olympische Spelen. Door al dat mee fietsen, lopen, springen, zwemmen, roeien en hockeyen is in ieder geval mijn conditie nog een beetje op peil!

J.S

(Verschenen in Tennis Totaal Krant in oktober 2004)