Dit is mijn weblog. Hier plaats ik berichtjes, nieuwtjes, meningen en artikelen of columns. Heeft u vragen en of reacties stuur me dan even een mailtje.

zaterdag, juli 24, 2004
Tennisclinic Nederlands Dames Volleybal Team


woensdag, juli 21, 2004
Column : D.O. Magazine

DE DUTCH OPEN.

Het is al weer stil op het centre court als een wat oudere man nog zijn plekje zoekt. Sssstt hoort hij om hem heen en iemand anders fluistert een beetje geirriteerd: Hij wil net gaan serveren. De oudere man draait zich rustig om en zegt: Oh, doet u mij dan maar een jonge borrel! De sfeer op het Melkhuisje, waar voorheen de Dutch Open werd gespeeld, kon Toon Hermans als geen ander beschrijven. Knus en gezellig waren de typische kenmerken van dit nostalgische toernooi. Helaas werd de entourage naar internationale maatstaven te klein bevonden en men moest verhuizen naar een andere locatie met een andere sfeer. De term Dutch Open verhuisde mee naar eerst Amsterdam en nu Amersfoort. Helaas is het daardoor niet meteen meer duidelijk dat het om een tennistoernooi gaat. De Dutch Open in Amersfoort kan net zo goed om een golf-, atletiek-, badminton- of van mijn part bridgetoernooi gaan en daardoor verliest het wat van haar allure. Als er vroeger over het Melkhuisje werd gepraat, wist iedereen dat Rod Laver (winnaar in 1962), Tom Okker (winnaar in 1966, 69, 70 en 73) of Balasz Taroczy (winnaar in 1976, 78, 79, 80, 81 en 82) weer zouden tennissen op dit pittoreske park in Hilversum.
Mensen die ouder worden praten met heimwee over vroeger. Toen was alles anders en meestal beter. Zo oud ben ik toch niet dat ik nu ook al over vroeger begin te praten. Zijn mijn professionele tennisjaren dan ook echt tropenjaren geweest?
Laat ik maar gauw doorgaan te zeggen dat de verhuizing voor mij ook positieve dingen heeft opgeleverd. Meer ruimte voor meer tennisliefhebbers, eenvoudiger te vinden (wat een doolhof was het daar) en betere faciliteiten voor de spelers om maar eens wat te noemen. Maar het leukste, gaafste, keunste, coolste, vetste vind ik vooral dat ik mijn naam terugvindt op de laatste pagina in de geschiedenisboeken over het Melkhuisje. De man die de laatste officiele bal sloeg in het internationale tennistoernooi op het Melkhuisje. Dat het een niet te missen smash was in een voor mij persoonlijk zwakke dubbelspelfinale wordt gelukkig niet vermeld!

J.S.

(Verschenen in Dutch Open Magazine in juli 2004)

maandag, juli 19, 2004
Jan Siemerink doopt tulp

Nico Tromp, directeur van het Internationaal Flowerbulb Tournament en Wim van Eeden hebben het initiatief genomen om Jan Siemerink te eren door zijn naam te verbinden aan een tulp. Niet alleen voor zijn verdiensten in het verleden, maar zeker ook vanwege de manier waarop hij het tennis op een hoger platform zet door allerlei initiatieven.
De doop is niet alleen een eerbetoon aan Jan Siemerink maar ook aan Richard Krajicek, Jacco Eltingh en Paul Haarhuis. Zij zijn een voorbeeld voor de jeugd en op diverse niveaus in de tenniswereld zeer actief.
Op vrijdag 16 juli 2004 werd, een prachtige en veelbelovende witte tulp (W-4, zaailing van Jan Ligthart) gedoopt met de naam Jan Siemerink. Een hoogtepunt tijdens het Internationaal Flowerbulb Tournament te Hillegom waar het aanstormend talent uit de hele wereld tegen elkaar strijden voor de noodzakelijke punten om professional te worden. Tijdens een spetterende show kwam een prachtig arrangement tevoorschijn. Foto’s van deze happening zijn te bewonderen op www.tulpenbollen.nl onder de knop van Jan Ligthart.

vrijdag, juli 16, 2004
Dutch Open Amersfoort


Lachen met Jan Siemerink aan de tennisbaan

Een lachsalvo gaat door de tent van de hoofdsponsor, Priority Telecom. Tientallen relaties van het telecombedrijf uit Schiphol-Rijk vermaken zich kennelijk opperbest bij het dagelijkse seminar De juiste balans met Cor Molenaar, Tjerk Bogtstra en Jan Siemerink.

In de zijlijn van de Priority Telecom Open in Amersfoort filosoferen managers over de relatie tussen topsport en bedrijfsleven. Om smiddags de tribune te beklimmen. En een seminar hoeft helemaal geen straf te zijn. Zeker als het binnen een stuk warmer is dan buiten, waar het plenst.

Binnen verzorgt presentator Jack van de Voorn een inleiding in de tennissport, voor klanten met weinig tennisachtergrond. Want ja, weten de relaties waarin ze terecht zijn gekomen?

Dames en heren uit het bedrijfsleven willen vast wel wat over geld weten, vermoedt Van der Voorn, die oplepelt dat jaarlijks ongeveer 55 miljoen dollar te verdienen valt op de ATP-toernooien, met winnaars van naam.

Rod Laver in 1962, laat Van der Voorn zijn gehoor versteld staan. Die kwam in die tijd voor 500 gulden startgeld en een transistorradio.
Oud-toptennisser Jan Siemerink kreeg in 1995 al wat meer op zijn conto gestort, maar deed het Laver niet na. Siemerink ging als verliezend finalist de boeken in. Daarover maakte het publiek zich niet vrolijk. De man die als tennisser bekend stond om zijn fluwelen touch, blijkt een fijn ontwikkeld gevoel voor humor te hebben.
Tijdens zijn inleiding beschouwt Cor Molenaar, professor in de e-marketing, de verschillende tennisgeneraties. Molenaar onderscheidt de keurignette generaties van Tom Okker, de recalcitrante generatie onder aanvoering van John McEnroe en de daarop volgende flegmatieke generatie met Richard Krajicek.

Molenaar: Richard Krajicek, Paul Haarhuis, Jan Siemerink; het zijn stuk voor stuk aardige jongens, die je graag als schoonzoon wilt....
De tent barst uit in lachen, kijkt naar Siemerink. Molenaar hervat: Een enkele uitzondering daargelaten, dan.... Opnieuw lachen. En dan Siemerink: Ja Haarhuis.
Molenaar heeft nog een grol in huis. Hij heeft net verteld dat uit onderzoek blijkt dat lang niet alle voetbalfans domme randdebielen zijn, maar dat de meeste hooligans accountant van beroep zijn. Dan snapt u nu waarschijnlijk waarom ADO Den Haag er zoveel heeft... allemaal ambtenaren.

Bondscoach Tjerk Bogtstra benadert het thema nog het meest serieus van de drie. Vertelt over de parallel tussen sport en bedrijfsleven, over het belang van een goede coach in de sport en in het bedrijfsleven, het belang van vertrouwen hebben in elkaar. Kortom, de coach als vriend, mentor en manager.
Soms beslissingen nemen, soms in de groep staan, dat is de kunst,
aldus Bogtstra. Ik sprak laatst nog met Co Adriaanse. Hij was jaloers op me, omdat ik ook in de groep kan staan. Hij kan er alleen boven staan. Dat is een verschil tussen voetballers en tennissers. Voetballers gaan na de training of wedstrijd naar huis, als je met een tennisser de wereld over reist, ga je trainen, spelen, eten en in de avonds doe je ook wat samen.

Maar Jan Siemerink wenst toch het laatste woord te hebben. Tegen zijn ex-coach: Maar helemaal geen coach hebben kan ook. Sjeng Schalken speelde op Wimbledon zonder coach. Hij deed het niet slecht. Je moet de topspeler als een soort eenmanszaak zien: je beslist zelf wat het beste voor je is. Soms is dat met coach, soms zonder.
Het is bijna twaalven. Broodje happen, twaalf uur op de baan. Waar ene Martin Verkerk zich al warm staat te slaan. Naar buiten, wat lippencreme van de sponsor mee? Het lijkt een beetje overdreven met de Amersfoortse temperaturen.
Vind ook Jan Siemerink, die de Amersfoortse luchten vorst. Hij vertrouwt het niet en ritselt nog even een blauwe regenjas. Ook van de hoofdsponsor.

(Bron: de Amersfoortse Courant)