Dit is mijn weblog. Hier plaats ik berichtjes, nieuwtjes, meningen en artikelen of columns. Heeft u vragen en of reacties stuur me dan even een mailtje.

vrijdag, oktober 21, 2005
Column : Tennis Totaal Krant

EEN VEELBESPROKEN ONDERWERP.

Het is en blijft een veelbesproken onderwerp: doping in de sport. Voor iedereen die lid is van een sportbond of sportvereniging geldt tegenwoordig de regel dat doping verboden is. De World Anti-Doping Agency (WADA) heeft de taak om de dopingreglementen over de hele wereld te harmoniseren. Dat betekent dat in de meeste landen en bij de meeste sporten alleen nog de WADA-code en de WADA-dopinglijst wordt gehanteerd. Dus geen onzekerheid meer welke producten wel of niet zijn toegestaan voor alle sporten. Een nobel streven.

Vorige maand verdween Guillermo Canas tamelijk geruisloos van het tennistoneel. Een kort berichtje op teletekst en in de krant. Meer niet. Terwijl hij toch in de top 10 van de wereld stond op het moment dat hij een schorsing van 2 jaar aan de broek kreeg. Hij was betrapt op het gebruik van doping tijdens het toernooi van Acapulco in februari van dit jaar. In zijn urine zijn sporen van hydrochloorthiazide (HCT) gevonden. Onder de gebruikelijke naam plaspil wordt dit middel regelmatig voorgeschreven door artsen voor o.a. nierpatienten en mensen met een hoge bloeddruk. En omdat dit geneesmiddel de urine productie vermeerderd, wordt dit diureticum gezien als maskeringmiddel. Aangezien Canas, voor zover ik weet, geen nierpatient is en geen hoge bloeddruk heeft, hoef ik verder niks meer uit te leggen. Toch?

De Argentijnen zitten sowieso de laatste jaren in de hoek waar de grootste klappen vallen. In 2001 was Juan Ignacio Chela de eerste die betrapt werd op doping. Hij werd voor drie maanden geschorst voor het gebruik van methyltestosteron, een anabool steroiden. Een jaar later kreeg onze vriend Guillermo Coria een schorsing van zeven maanden opgelegd voor het gebruik van nandrolon. En ook bij de finalist van dit jaar op Roland Garros, Mariano Puerta, werden tijdens een toernooi in Chili in 2003 sporen van clenbuterol in zijn urine gevonden. Hoewel hij zich verweerde met het feit dat hij het middel voorgeschreven kreeg vanwege een acute astma aanval, kreeg hij toch een schorsing van negen maanden voorgeschoteld.

Laat ik voorop stellen dat in elke sport doping wordt gebruikt. Ook in het tennis. In de topsport, waar de verschillen klein zijn, zou doping kunnen helpen. Door een middeltje in te nemen zal de speler zich misschien mentaal sterker en rustiger voelen, omdat hij het langer op de baan kan volhouden door de toegenomen duurkracht. En daardoor zou hij meer toernooien achter elkaar kunnen spelen, waardoor de kans wat groter wordt om punten te sprokkelen voor de wereldranglijst. Maar toch ben ik er van overtuigd dat tennis meer een technieksport is dan een krachtsport. De bal zal toch met de juiste snelheid en finesse over het net en tussen de lijnen moeten. Trouwens, van een dubbeltje kun je nog steeds geen kwartje maken.

Kunt u zich nog de situatie herinneren van 2 jaar geleden, waarin de Canadese Brit Greg Rusedski beschuldigd werd op het gebruik van doping? Met veel poespas probeerde hij zich toen uit de situatie te redden door te vertellen dat er bij meer spelers (ongeveer 85, waaronder ook een Nederlander!) sporen van nandrolon in de urine waren gevonden. Alleen was het bij 8 spelers, inclusief Rusedski, boven de toegestane grens. Nou en, was mijn eerste reactie. Had je maar voorzichtiger moeten zijn of helemaal niet moeten gebruiken. Het verhaal was dat bij de fysiotherapeuten van de ATP een pot elektrolyten, zeg maar zoutpillen of mineralen, bevuild was met nandrolon. Spelers namen dus onbewust doping, terwijl zij dachten, en ook de ATP, dat het gewoon schone elektrolyten waren. Dat was in ieder geval ook de uitleg van de Tsjech Bohdan Ulihrach, die net daarvoor al voor 2 jaar was geschorst vanwege sporen van nandrolon in zijn ingeleverde plasje tijdens het toernooi van Moskou in 2002. Ook hij was zich van geen kwaad bewust, maar moest wel toehoren dat hij een dopingzondaar was.
Achteraf lijkt het er nu op dat het een vervuiling van het laboratorium betreft, waarbij bij te lang staan van de urine met een bepaalde conserveringsstof nandrolon gevormd wordt...
Enfin, alle spelers werden vrijgesproken en Ulihrach met terugwerkende kracht.

In de tijd dat ik nog professioneel tennis speelde, gebruikte ik voor een extreme verkoudheid wel eens medicijnen, die ik kreeg voorgeschreven door een arts. Als ik dan een dopingcontrole had, schreef ik op het formulier welk medicijn ik op dat moment gebruikte en waarvoor. Iedereen op de hoogte en je kreeg nooit meer iets te horen. Tegenwoordig gaat het anders. Op de WADA-dopinglijst staat een aantal medicijnen, die sporters alleen mogen gebruiken als ze daarvoor toestemming hebben gekregen. Om deze toestemming te krijgen moet de sporter een formulier invullen, waarbij hij de medische noodzaak van het gebruik van dit medicijn aangeeft. Vervolgens moet hij dit formulier door zijn arts laten ondertekenen en opsturen naar een onafhankelijke instantie, die de aanvraag beoordeelt. Indien deze instantie niet overtuigd is van de medische noodzaak, kan dit verzoek worden geweigerd. Indien het verzoek gehonoreerd wordt, mag de sporter het medicijn gebruiken. Je kan je voorstellen dat in het tenniscircuit, waar elke week toernooien zijn, dit logistieke problemen zal opleveren. Even snel een middeltje innemen tegen een opkomende verkoudheid of blessure is er dus niet meer bij. Een aantal spelers is al door deze regel geschorst (geweest), omdat ze vergaten permissie te vragen of niet op de hoogte waren, terwijl de medicijnen heel onschuldig waren.

Nog even terug naar Guillermo Canas. In het verleden heb ik een aantal keren tegen hem gespeeld. Geen fraaie tennisser, maar wel fysiek en mentaal sterk. In tegenstelling tot een aantal van zijn landgenoten is hij naast de baan een sympathieke kerel, die altijd vriendelijk gedag zei. Iemand waarvan je het niet zomaar zou verwachten, dat hij zou valsspelen. Toch nog even zijn verklaring aanhoren. Ik heb tijdens het toernooi (Acapulco) via de organisatie medicijnen gekregen voor mijn klachten (?). Dat daar dit middel in zat, wist ik natuurlijk niet. Ik ging er van uit dat ik deze medicijnen gewoon kon innemen. Ik heb alleen, met mijn stomme kop, de verpakking weggegooid. Het moge duidelijk zijn dat een onafhankelijke jury hiermee onmogelijk iemand kan vrijspreken van het gebruik van verboden middelen.

Toch zullen een aantal dingen goed in de gaten gehouden moeten worden. Zoals de logistieke problemen en het vele papierwerk om vrijstelling te krijgen. De met doping vervuilde voedingssupplementen, die niet op het etiket staat aangegeven. De producten en medicijnen die wel of niet op de WADA-dopinglijst thuis horen. Ik hoop dan ook dat de WADA zichzelf regelmatig tegen het voetlicht houdt en met alle nationale overheden en sportbonden voor de juiste regelgeving zorgt. Want sporters die bewust valsspelen moeten hard gestraft worden, maar sporters die onterecht beschuldigt worden van dopinggebruik, waardoor hun naam en reputatie verwoest zijn, mogen nooit de dupe worden van hun harde werken om te presteren.

J.S.

(verschenen in Tennis Totaal Krant in oktober 2005)