Dit is mijn weblog. Hier plaats ik berichtjes, nieuwtjes, meningen en artikelen of columns. Heeft u vragen en of reacties stuur me dan even een mailtje.

vrijdag, juni 25, 2004
Ja, er is leven na het tennis

Hemelvaartsdag. Vroege ochtend. Strandtent. Zon. Koffie. Praten met Jan Siemerink. Over het mooie leven na het proftennis en het ultieme douchegevoel dat nooit meer terugkomt.

tekst: Bea Kastrop
foto: Rogier Veldman

Voor de derde keer op rij vertrekt Jan Siemerink (34) zonder tennisrackets naar Wimbledon. Twee jaar geleden stopte hij definitief met professioneel tennis. Een paar maanden daarvoor had hij Wimbledon al als verslaggever voor RTL 5 aangedaan. Het afscheid na dertien jaar proftennis zat er aan te komen. Maar Jan vond het spelletje nog zo leuk. Op baan 18 van een vrijwel verlaten Flushing Meadows tijdens de eerste kwalificatieronde voor de US Open vond Siemerink toch dat het genoeg was. De 3-6, 1-6 nederlaag tegen Martin Lee vertelde hem daar dat het tijd was om te gaan. Maar het liefst was hij tot zijn tachtigste doorgegaan.
Ja, natuurlijk zou ik graag al die toernooien willen spelen. Maar je moet het kunnen opbrengen om elke dag vijf, zes uur op de baan te staan. Als je beseft dat je jezelf niet meer kunt verbeteren, valt er al een stuk motivatie weg. Mijn lichaam heeft het altijd volgehouden, maar mijn geest op een gegeven moment niet meer. Na de zoveelste keer hetzelfde hotel en dezelfde koppen treedt er iets van mentale slijtage op. Toen ik terugvloog van de US Open, dacht ik: dit is wel genoeg geweest.

ZEELUCHT

Twee jaar na dat laatste toernooi, een vroege hemelvaartsdagochtend in een strandpaviljoen in Noordwijk aan Zee, stralend zonnetje en een bruinverbrande Jan Siemerink. De ingevallen, afgetrainde wangen zijn verdwenen en hij ziet er niet uit als iemand die lijdt aan een groot gemis. Als ik die zeelucht ruik, ben ik thuis, zegt Siemerink, die een paar kilometer verderop opgroeide in Rijnsburg en tegenwoordig in Noordwijk woont.
Ruikt de zee hier anders dan in Monte Carlo?
Ja, zegt hij lachend. Die ruikt anders. Die stinkt meer. Siemerink had zoals vrijwel alle succesvolle tennissers om fiscale redenen een appartement in Monte Carlo. Dat geld verder nauwelijks een rol voor hem speelde en dat hij niet om luxe gaf, is algemeen bekend. Maar sinds hij gestopt is, is geld wel belangrijker geworden. Omdat ik nu een gezin heb. Het is belangrijk dat de schoorsteen blijft roken. Toen ik tenniste, was dat bijzaak.
En de schoorsteen rookt stevig dankzij het tennis?
Dat geluk heb ik natuurlijk. Er zijn er genoeg die er ook alles voor gedaan hebben en er niets aan overgehouden hebben. Maar het is niet zo dat ik de rest van mijn leven hier achterover op het strand kan gaan zitten. Gelukkig maar, want dat zit niet in mijn aard.

SCHANDALEN

Op dit moment verslaat en analyseert Jan Siemerink samen met Jacco Eltingh het tennis voor RTL, schrijft hij columns voor het Leids Dagblad en Tennis Magazine en geeft hij tennisclinics. Bovendien is zes weken geleden dochter Julia geboren.
Er is dus leven na het tennis! En? Bevalt het?
Tot nu toe is het heerlijk. Eindelijk kan ik na dertien jaar rondreizen op een plek blijven. Eindelijk een beetje regelmaat. Toch wilde ik het zo lang mogelijk rekken, vasthouden, bijna wanhopig. Niet omdat ik bang was voor wat er zou volgen, maar meer omdat ik bang was iets te verliezen wat ik zo leuk vond. Tennis was op dat moment alles voor me.
Waarom kun jij van die regelmaat genieten en belanden sommige van je collegas na hun actieve tenniscarriere van het ene schandaal in het andere? Vrij recent nog Boris bezemkast Becker met wie jij twee jaar geleden in de Duitse competitie speelde.
Vergeet niet dat Boris Becker zeventien was toen hij Wimbledon won. Ik zat nog op school toen ik zo oud was. Maar hij werd ineens als een volwassen kerel gezien en er werd van alles van hem verwacht. Boris heeft nooit de kans gehad om zichzelf te zijn of te worden. Hij heeft altijd in het middelpunt van de belangstelling gestaan. Die aandacht mist hij nu. Daardoor gaat hij dingen doen waardoor hij wel aandacht krijgt, maar niet op de manier waarop je dat graag zou willen zien.

WERELDTOP

Misschien is het dan wel een voordeel dat Jan Siemerink na zijn debuut in 1989 niet linea recta doorstootte naar de absolute wereldtop. Hoewel het er even naar uit zag toen hij ruim een jaar later als hoogst geklasseerde Nederlander op plaats vierentwintig stond en kenners hem in staat achtten nummer 1 te worden. Plaats veertien bleek het hoogst haalbare. Kan een ex-prof daar op een zonnige voorjaarsdag in 2004 nog de balen van hebben?
Natuurlijk denk ik: waarom nou niet die vier plaatsjes hoger? Maar dat zat er blijkbaar niet in. Richard (Krajicek - red.) en ik begonnen tegelijk en we sloegen in die tijd de een na de ander de baan af. Je denkt: kijk, die kan er ook geen reet van; die tikken we ook weg. En ineens sta je bij de beste honderd van de wereld en je denkt: wat gebeurt er allemaal? Maar dan moet het nog komen. Want inmiddels weten ze hoe je speelt en wat ze ertegen moeten doen. Anderen verwachten nu dingen van je en je verwacht ook iets van jezelf. Dan komen de tegenslagen. Eerst was het niet zo erg als je een keer verloor, maar nu wel. En dan ga je pas leren hoe je zelf in elkaar zit.
Heeft tennis je in die zin ook als mens gevormd?
Ik denk het wel. Iedereen heeft goede en zwakke punten. Als je de top wilt bereiken, heb je je goede punten nodig om ver te komen. Maar om nog een stap verder te zetten, moet je aan je zwakke punten werken. Het moeilijkste voor een mens is het erkennen van zijn zwakke punten. Dat je denkt: ja, ik ben inderdaad een luie sodemieter en ik gooi het boeltje er ook bij neer als het tegenzit. Als je dat niet kunt toegeven, dan kun je niet nog beter worden, dus dan houdt het op. Dat soort dingen heeft me wel gevormd tot wie ik nu ben.

HEFTIGE EMOTIES

Ze zeggen wel eens dat het treurige van het leven na de topsport is, dat je al je hoogtepunten al hebt gehad...
Ik denk dat ik de heftigste emotionele hoogtepunten en dieptepunten inderdaad wel gehad heb, ja. Je kunt zo ontzettend blij en zo ontzettend teleurgesteld zijn in de sport. Je leert wel steeds beter met die emoties om te gaan en daardoor ook met de emoties in je prive-leven. Wat ik wel mis, is dat heerlijke gevoel onder de douche, na het winnen van een wedstrijd... dat gevoel dat je de hele wereld aankunt... dat zal er nooit meer zijn. Maar er zijn andere dingen voor in de plaats gekomen. Ik was erbij toen Julia werd geboren en achteraf was ik zo blij...gewoon omdat het goed was gegaan met mijn vrouw en mijn kind. Het is anders dan het gevoel onder de douche. Niet zo dat ik de hele wereld aankan. Maar het is zoveel belangrijker. Terwijl het misschien iets heel normaals is, was het zo bijzonder. Ik weet niet hoe je dat moet omschrijven.

SERVICEVOLLEYSPEL

Zin om nu naar Wimbledon te gaan?
In het begin dacht ik dat het misschien wel lekker zou zijn om een paar weken weg te zijn. Maar nu ben ik bang dat Julia in die weken al weer zoveel verandert. Als je ziet hoe snel dat gaat... dan zie je ineens dat ze van die oogleden krijgt. Dat zit er in het begin nog een beetje onder, weet je wel? Dan denk ik: jeetje, kijk nou dan! Ja, Wimbledon, we zien het wel.
Waar is toch dat mooie servicevolleyspel gebleven? Jouw speelstijl nota bene. Zelfs op gras graaft de tennistop zich tegenwoordig in op de baseline.
Dat heeft met de opleiding te maken. Als tienjarige tenniste ik vijf uur in de week, met een houten racket. Tegenwoordig doen ze het dubbele en staan ze al met echte rackets te spelen. Die kinderen slaan dus al veel harder en dan krijg je niet meer de kans om naar het net te komen. In trainingen oefenen ze het volleren nog wel, maar in de wedstrijd doen ze het niet, want dan worden ze gepasseerd. Ik werd ook wel gepasseerd, maar ik zat er ook regelmatig goed bij. Daardoor leer je hoe je je moet opstellen aan het net en waar je heen moet met je volleys. Het is er inderdaad niet aantrekkelijker op geworden. De mooiste wedstrijden zijn die tussen een aanvaller en een verdediger. Daar zit alles in. De wedstrijden tussen Borg en McEnroe zijn daar klassieke voorbeelden van.
Wie van de mannen staat er op de finaledag van Wimbledon 2004 onder de douche de hele wereld aan te kunnen?
Ik heb nog nooit iemand zo goed op Wimbledon zien spelen als Roger Federer vorig jaar. Federer is zo getalenteerd, die jongen kan alles. Hij blijft veel achterin, maar kan ook aanvallen. Je hebt van die talenten die alles kunnen en hij is er een. Als Federer weer kan wat hij vorig jaar deed, gaat hij gewoon weer winnen.

Bron: NCRV-Gids 19 -25 juni 2004


Terug naar de laatste berichten

Voorgaande Berichten





 

 

 



 

 

Powered by Blogger